Nuratański Rezerwat Górski znajduje się w paśmie gór Nuratau w Uzbekistanie i należy do ważnych obszarów chronionych kraju. Został utworzony w celu zachowania górskich ekosystemów, rzadkich roślin i zwierząt, a także fragmentów naturalnego krajobrazu charakterystycznych dla tego suchego regionu. Dla turystów miejsce to jest interesujące przede wszystkim ze względu na możliwość zobaczenia słabo przekształconej przyrody Nuratau i lepszego zrozumienia, jak funkcjonują obszary górskie Azji Centralnej.

Jedno z głównych zadań ochronnych rezerwatu wiąże się z zachowaniem argali Siewiercowa – rzadkiego dzikiego barana górskiego wpisanego do Czerwonej Księgi. Chronione są tu również inne gatunki ssaków, ptaków i gadów przystosowanych do życia na kamienistych stokach, w wąwozach i przy źródłach. Różnorodność warunków na stosunkowo niewielkim obszarze sprawia, że rezerwat jest ważnym miejscem do obserwacji flory i fauny Nuratau.

Rzeźbę terenu rezerwatu tworzą grzbiety górskie, strome stoki, wąskie doliny, sezonowe cieki wodne i źródła zasilane śniegiem oraz opadami. Na terenie chronionym znajduje się góra Chajatbaszy – jeden z wyraźnych szczytów masywu Nuratau, o wysokości ponad 2100 metrów. Takie cechy przyrodnicze tworzą kontrastowe krajobrazy, które są szczególnie interesujące dla miłośników pieszych tras, obserwacji ptaków i fotografii przyrodniczej.

Choć rezerwat nie znajduje się w samym Samarkandzie, można go rozważyć jako cel wycieczki z miasta dla tych, którzy chcą zobaczyć nie tylko zabytki architektury, ale także obszary przyrodnicze Uzbekistanu. Wyjazd zwykle planuje się z wyprzedzeniem, z uwzględnieniem zasad ochrony i ograniczeń dotyczących odwiedzania poszczególnych części. To miejsce będzie odpowiednie dla podróżnych zainteresowanych turystyką ekologiczną, górskimi krajobrazami i rzadkimi gatunkami zwierząt.