Jezioro Son-Kul znajduje się w obwodzie naryńskim w Kirgistanie, wśród wysokogórskich płaskowyżów Wewnętrznego Tienszanu, na wysokości około 3016 metrów nad poziomem morza. Jest to jedno z największych naturalnych jezior w kraju: jego długość sięga około 29 kilometrów, szerokość do 18 kilometrów, a maksymalna głębokość wynosi około 13 metrów. Ze względu na surowy klimat i opady śniegu region przez większą część roku pozostaje trudno dostępny, dlatego główny sezon turystyczny przypada na lato i początek jesieni.

Brzegi jeziora otaczają rozległe pastwiska i alpejskie łąki, które latem zamieniają się w dżajło - sezonowe obozowiska koczowników. W tym czasie przepędza się tu konie, owce i bydło, a na brzegach pojawiają się jurty i niewielkie obozy gościnne. Dla podróżnych Son-Kul jest interesujące tym, że można tu zobaczyć nie muzealną rekonstrukcję, lecz rzeczywisty styl życia na wysokogórskich pastwiskach.

Jezioro i przyległe tereny należą do chronionej strefy przyrodniczej związanej z Karatal-Żapyryckim Państwowym Rezerwatem Przyrody. Obszar ten jest ważny dla ptaków wodnych i przywodnych, dlatego miejsce przyciąga nie tylko miłośników górskich krajobrazów, ale także osoby zainteresowane obserwacją przyrody. Latem widoczne jest tu życie gospodarcze na pastwiskach, a w chłodnym sezonie okolica szybko pustoszeje i staje się niemal niedostępna.

Wyjazd nad Son-Kul zwykle wiąże się z wypoczynkiem na łonie natury w prostych warunkach: przyjeżdża się tu dla otwartych przestrzeni, ciszy, przejażdżek konnych i noclegu w jurtach. Na brzegach można spróbować kumysu i tradycyjnych kirgiskich potraw, a także spędzić kilka dni z dala od miast i asfaltowych dróg. To miejsce szczególnie dobrze nadaje się dla tych, którzy chcą zobaczyć wysokogórskie jezioro w jego naturalnym otoczeniu i są gotowi uwzględnić zmienną pogodę oraz ograniczoną infrastrukturę.