Fontanna na placu Sultanahmet, lepiej znana jako Niemiecka Fontanna, znajduje się w historycznym centrum Stambułu, w dzielnicy Sultanahmet, po północnej stronie dawnego Hipodromu Konstantynopola. Łatwo dojść do niej pieszo od Hagii Sophii, Błękitnego Meczetu i Obelisku Teodozjusza, dlatego pawilon często staje się częścią spaceru po najważniejszych zabytkach starego miasta.

Budowla powstała na początku XX wieku jako dar niemieckiego cesarza Wilhelma II dla Imperium Osmańskiego na pamiątkę jego wizyty w Stambule i spotkania z sułtanem Abdulhamidem II. Pawilon wykonano w Niemczech, następnie dostarczono w częściach i zmontowano na miejscu. Uroczyste otwarcie odbyło się w 1901 roku i od tego czasu fontanna pozostaje wyraźnym detalem architektonicznym placu.

Fontanna ma formę ośmiokątnego pawilonu z kopułą wspartą na ośmiu kolumnach. W jej wyglądzie łączą się elementy architektury neobizantyjskiej i europejskiego stylu dekoracyjnego końca XIX wieku. Wewnątrz można zobaczyć złotą mozaikę na kopule, a także monogram Wilhelma II i tugrę Abdulhamida II, co podkreśla pamiątkowy charakter budowli.

Dziś przychodzi się tu nie po wodę, lecz po to, by przyjrzeć się detalom dekoracji, zrobić przerwę podczas zwiedzania placu i lepiej zrozumieć wielowarstwową historię Sultanahmet. To stosunkowo niewielki obiekt, ale dobrze uzupełnia trasę po dawnym hipodromie i pomaga dostrzec, jak w jednej przestrzeni miejskiej sąsiadują ze sobą zabytki bizantyjskie, osmańskie i europejskie.