Diyarbakir leży we wschodniej części tureckiego regionu Anatolia Południowo-Wschodnia i jest miastem położonym w głębi lądu, a nie nad morzem. To jedno z najważniejszych historycznych miast południowo-wschodniej Turcji, położone w górnym dorzeczu Tygrysu. W pobliżu rzeki Tygrys, która kształtuje krajobraz na południe i wschód od starego miasta, teren jest płaski i otwiera się na widoki na dolinę rzeki.

Miasto ma wyrazistą tożsamość historyczną związaną z dawną nazwą Amida, przypominającą o jego starożytnych korzeniach. Do najważniejszych zachowanych zabytków należą potężne czarne bazaltowe mury miejskie, Ulu Cami, Ic Kale, ormianski kosciol sw. Giragosa oraz przyległe ogrody Hevsel. Razem tworzą one wielowarstwowy obraz długiej historii miasta: od fortyfikacji i budowli religijnych po zabytkową zabudowę i historyczny zielony pas przy starym miescie. Dzięki temu odwiedzający mają tu zwarte historyczne centrum, w którym najważniejsze zabytki są dobrze widoczne i łatwo dostępne.

Diyarbakir lepiej sprawdza się jako kierunek dla osób zainteresowanych dziedzictwem, architekturą, spacerami i kulturą regionu niż wypoczynkiem w stylu kurortowym. Gęsta historyczna zabudowa, charakterystyczna ciemna architektura bazaltowa i położenie nad rzeką sprzyjają 1- lub 2-dniowemu pobytowi nastawionemu na zwiedzanie pieszo. To dobry wybór na krótki wyjazd skupiony na historycznym charakterze miasta, zabytkach i lokalnej kuchni.

Większość turystów zatrzymuje się w dzielnicy Sur, gdzie koncentruje się historyczne centrum i gdzie w obrębie dawnych murów lub tuż obok nich znajduje się wiele najważniejszych zabytków. Ic Kale stanowi obszar wewnętrznej cytadeli z zabytkowymi budynkami i przestrzeniami muzealnymi, a okolice murów i ogrodów Hevsel oferują punkty widokowe w stronę Tygrysu. Lotnisko Diyarbakir zapewnia wygodny dojazd i znajduje się blisko centrum, a po miescie można poruszać się autobusami miejskimi, minibusami i taksówkami.

Klimat jest kontynentalny, z bardzo gorącym i suchym latem oraz chłodniejszą zimą. Wiosna i jesień są zwykle najwygodniejszym okresem na zwiedzanie i spacery po historycznym centrum. Najmniej sprzyjający czas na chodzenie w ciągu dnia to szczyt letnich upałów.