Akropol w Pamukkale jest zwykle zaliczany do górnej części strefy archeologicznej starożytnego Hierapolis, która znajduje się ponad trawertynowymi tarasami Pamukkale, niedaleko centrum miejscowości. Dla turystów jest to część dużego kompleksu, gdzie naturalny krajobraz i ruiny antycznego miasta leżą obok siebie, dlatego spacer po terenie archeologicznym często łączy się ze zwiedzaniem białych wapiennych zboczy.

Hierapolis powstało w epoce hellenistycznej i szczególnie rozwinęło się za czasów rzymskich, kiedy miejscowe gorące źródła uczyniły je znanym ośrodkiem leczniczym. Później miasto zachowało swoje znaczenie również w okresie bizantyjskim, lecz z czasem podupadło po niszczycielskich trzęsieniach ziemi. Dziś jego pozostałości pozwalają zrozumieć, jak funkcjonowało duże antyczne miasto związane jednocześnie z leczeniem, kultami religijnymi i codziennym życiem.

Na terenie zachowały się antyczny teatr, nekropolie, bramy miejskie, ulice z kolumnadami, ruiny łaźni, świątynia Apollina, sanktuarium Plutonion i ślady późniejszych budowli. Sam akropol jest postrzegany nie jako odrębnie stojąca twierdza, lecz jako wyniesiona część starożytnego miasta na płaskowyżu. To miejsce zainteresuje tych, którzy chcą zobaczyć Pamukkale nie tylko jako atrakcję przyrodniczą, ale także jako ważny zabytek archeologiczny południowo-zachodniej Turcji.

Strefa archeologiczna Hierapolis wraz z trawertynami Pamukkale została wpisana na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wizyta w tej części kompleksu daje możliwość poznania podczas jednej wycieczki zarówno historii antycznego miasta, jak i cech wapiennego płaskowyżu, który uczynił ten obszar sławnym.