Cysterna Bazyliki znajduje sie w europejskiej czesci Stambulu, w dzielnicy Sultanahmet, niedaleko Hagii Sophii i Blekitnego Meczetu. Jest to duzy podziemny zbiornik wodny z czasow bizantyjskich, zbudowany w celu zaopatrywania w wode cesarskiego kompleksu palacowego oraz waznych budynkow historycznego centrum miasta. Woda byla tu doprowadzana akweduktami ze zrodel i obiektow gromadzacych wode znajdujacych sie poza Konstantynopolem.

Budowa cysterny rozpoczela sie w IV wieku za panowania cesarza Konstantyna I, a zostala ukonczona w 532 roku za cesarza Justyniana I. Zbiornik ma prostokatny ksztalt i wsparty jest na 336 marmurowych kolumnach ustawionych w rzedach. Co ciekawe, wiele z nich pochodzi z wczesniejszych antycznych budowli. Takie ponowne wykorzystanie materialow bylo powszechna praktyka w architekturze pozno-rzymskiej i bizantyjskiej. 

Szczegolnie znane sa dwie podstawy kolumn w formie glow Meduzy Gorgony, ustawione w glebi cysterny. Ich pochodzenie nie zostalo dokladnie ustalone, a jedna z glow jest obrocona na bok, podczas gdy druga ustawiona jest do gory nogami, co czyni ten element jednym z najczesciej omawianych i najbardziej zagadkowych we wnetrzu. Oprocz detali architektonicznych odwiedzajacych przyciaga takze skala przestrzeni - powierzchnia cysterny wynosi okolo 9800 metrow kwadratowych, a pojemnosc to prawie 80 000 metrow szesciennych wody.

Oprocz swojej wartosci architektonicznej, przestrzen Cysterny Bazyliki byla wykorzystywana jako plan filmowy. Na przyklad krecono tu sceny do filmu "Pozdrowienia z Rosji" (seria o Jamesie Bondzie) oraz "Inferno" na podstawie powiesci Dana Browna.

Po dlugim okresie zaniedbania i restauracji Cysterna Bazyliki zostala ostatecznie otwarta dla zwiedzajacych jako obiekt muzealny pod koniec XX wieku. Dzis przychodzi sie tu nie tylko ze wzgledu na jej znaczenie historyczne, ale takze po to, aby zobaczyc rzadki przyklad zachowanego podziemnego zbiornika wodnego w samym centrum Stambulu.