Zdjęcia wulkanu Hasan
Wulkan Hasan
Wulkan Hasan w Kapadocji, Turcja - geologia i szlaki
Wulkan Hasan, czyli Hasandag, to stratowulkan na zachodnim skraju Kapadocji, między miastami Aksaray i Nigde. Masyw ma dwa główne wierzchołki: Wielki Hasan o wysokości 3 268 m i Mały Hasan około 3 069 m. Sylwetka z dwiema kulminacjami jest dobrze widoczna z wielu miejsc w regionie i stanowi punkt orientacyjny w południowo-zachodniej części Kapadocji.
Hasan należy do Centralnoanatolijskiej Prowincji Wulkanicznej. Wraz z masywami Erciyes i Melendiz uczestniczył w tworzeniu osadów tufowych, z których zbudowane są płaskowyże i doliny Kapadocji. Stoki Hasana zbudowane są głównie z law andezytowych i dacytowych, w górnych partiach występują kopuły lawowe. Odnotowuje się oznaki aktywności w holocenie, jednak dokładna data ostatniej erupcji jest przedmiotem dyskusji; wulkan uznaje się za uśpiony.
Okolica znana jest z pokładów obsydianu, przede wszystkim w rejonie pobliskich masywów Golludag i Nenezi Dag. W neolicie i eneolicie szkło wulkaniczne było szeroko wykorzystywane do wyrobu narzędzi i ozdób; archeolodzy znajdują także polerowane lustra z obsydianu. Malowidło ścienne z Catalhoyuk bywa interpretowane jako przedstawienie erupcji Hasandagu; tę wersję wspierają niektóre datowania geologiczne, choć pozostaje ona przedmiotem dyskusji.
Wejścia na Hasan są możliwe przy stabilnej pogodzie. Popularny szlak na Wielki Hasan zaczyna się we wsi Helvadere u podnóża masywu. Najlepszy czas na wejście to późna wiosna, lato i wczesna jesień. W ciepłym sezonie droga tam i z powrotem zwykle zajmuje 6–8 godzin w zależności od przygotowania. Zimą i wczesną wiosną na górnych stokach utrzymuje się śnieg i oblodzenie; wymagane są doświadczenie i odpowiedni sprzęt.
Show More
Show Less
Wulkan Hasan, czyli Hasandag, to stratowulkan na zachodnim skraju Kapadocji, między miastami Aksaray i Nigde. Masyw ma dwa główne wierzchołki: Wielki Hasan o wysokości 3 268 m i Mały Hasan około 3 069 m. Sylwetka z dwiema kulminacjami jest dobrze widoczna z wielu miejsc w regionie i stanowi punkt orientacyjny w południowo-zachodniej części Kapadocji.
Hasan należy do Centralnoanatolijskiej Prowincji Wulkanicznej. Wraz z masywami Erciyes i Melendiz uczestniczył w tworzeniu osadów tufowych, z których zbudowane są płaskowyże i doliny Kapadocji. Stoki Hasana zbudowane są głównie z law andezytowych i dacytowych, w górnych partiach występują kopuły lawowe. Odnotowuje się oznaki aktywności w holocenie, jednak dokładna data ostatniej erupcji jest przedmiotem dyskusji; wulkan uznaje się za uśpiony.
Okolica znana jest z pokładów obsydianu, przede wszystkim w rejonie pobliskich masywów Golludag i Nenezi Dag. W neolicie i eneolicie szkło wulkaniczne było szeroko wykorzystywane do wyrobu narzędzi i ozdób; archeolodzy znajdują także polerowane lustra z obsydianu. Malowidło ścienne z Catalhoyuk bywa interpretowane jako przedstawienie erupcji Hasandagu; tę wersję wspierają niektóre datowania geologiczne, choć pozostaje ona przedmiotem dyskusji.
Wejścia na Hasan są możliwe przy stabilnej pogodzie. Popularny szlak na Wielki Hasan zaczyna się we wsi Helvadere u podnóża masywu. Najlepszy czas na wejście to późna wiosna, lato i wczesna jesień. W ciepłym sezonie droga tam i z powrotem zwykle zajmuje 6–8 godzin w zależności od przygotowania. Zimą i wczesną wiosną na górnych stokach utrzymuje się śnieg i oblodzenie; wymagane są doświadczenie i odpowiedni sprzęt.
Wejścia wymagają przygotowania i uwzględnienia warunków pogodowych.
Trek na wysokość 3 268 m i panoramy płaskowyżu Kapadocji
Do klasycznego początku szlaku na Wielki Hasan dojeżdża się do wsi Helvadere, położonej u północnych stoków masywu. Początkowo trasa prowadzi po łagodnych, trawiastych zboczach z nielicznymi głazami, następnie przechodzi w odcinki piargów i dawnych potoków lawowych. Przed wyjściem na przełęcz między wierzchołkami szlak wyraźnie się stromi; pod nogami drobne rumowisko, a w górnej części pojawiają się odsłonięcia skalne i kopuły lawowe.
Przyrost wysokości jest odczuwalny – średnio 1 300–1 600 m w zależności od punktu startu. Na trasie brak źródeł wody i cienia, dlatego ważne jest zabranie zapasu wody i wyruszenie wczesnym rankiem. Letnie upały i silny wiatr na grzbiecie to zjawisko typowe. W chłodnym sezonie górne stoki pokrywa śnieg i firn; przydatne są raki i kije trekkingowe, a przy oblodzeniu – czekan i doświadczenie w poruszaniu się po terenie górskim.
Z grzbietu otwierają się rozległe widoki na tufowe płaskowyże Kapadocji. Przy dobrej pogodzie widać masyw Erciyes, góry Melendiz oraz słone jezioro Tuz na zachodzie. Z siodła między wierzchołkami, jeśli czas i pogoda na to pozwalają, można wejść również na Małego Hasana.
W sąsiedztwie, z północnych i zachodnich obrzeży masywu, wygodnie odwiedzić dolinę Ihlara i historyczne kwartały Guzelyurtu, a bardziej na południe znajduje się kraterowe jezioro Nar. Najłatwiej dotrzeć do początku szlaku samochodem lub taksówką z miasta Aksaray; droga do Helvadere jest asfaltowa, ostatnie kilometry do punktu startu mogą prowadzić szutrem.
Popularne wycieczki
Najlepsze wycieczki i doświadczenia podróżnicze w całym regionie
Wycieczki z przewodnikiem, popularne atrakcje i topowe hotele w całym regionie
