Mury Teodozjusza to główna linia lądowej obrony Konstantynopola, rozciągająca się przez zachodnią część historycznego Stambułu od rejonu Morza Marmara do zatoki Złoty Róg. Ich główne odcinki zostały wzniesione w V wieku za panowania cesarza Teodozjusza II jako rozwinięcie wcześniejszych umocnień. Przez stulecia system ten chronił stolicę Cesarstwa Bizantyjskiego i odegrał istotną rolę w historii miasta.

Dla turystów mury są interesujące przede wszystkim ze względu na swoją konstrukcję. Nie jest to pojedyncza bariera, lecz złożony kompleks obronny z fosą, murem zewnętrznym, murem wewnętrznym i licznymi basztami. Taki układ pozwalał tworzyć kilka linii obrony, a poszczególne bramy służyły albo do codziennej komunikacji, albo do celów wojskowych i ceremonialnych. Szczególnie znana jest Złota Brama, związana z uroczystymi wjazdami do miasta.

Dziś zachowane odcinki można zobaczyć w dzielnicy Fatih i przy dawnych lądowych granicach miasta. Stan poszczególnych fragmentów jest różny: miejscami dobrze widoczne są baszty i przejścia, gdzie indziej pozostały jedynie części muru, jednak nawet w takiej formie mury pomagają wyobrazić sobie skalę późnoantycznego Konstantynopola. To jeden z kluczowych zabytków bizantyjskiej architektury obronnej w Stambule.

Zwiedzanie murów jest zwykle interesujące dla tych, którzy chcą zobaczyć nie tylko znane meczety i pałace, ale także rzadszą warstwę historii miasta. Spacer wzdłuż ocalałych odcinków pozwala lepiej zrozumieć, jak zorganizowany był średniowieczny Konstantynopol i jak zmieniały się jego fortyfikacje w różnych epokach. Mury wchodzą w skład historycznego zespołu Stambułu wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.